Tydzień Irlandzki. Around The World.

Hej!
Niestety nie mogłam dziś pojechać do Poznania. Wczoraj przyjechali goście i pojechali dsłownie przed kilkunastoma minutami. Nie dało rady. Mam nadzieję że moje przyjaciółki mi to wybaczą.

A teraz? Zaczęłam wspominać, to co działo się dokałdanie przed rokiem. Piję müllera pistacjowego, słucham sountracku z Harrego Pottera. Chciałabym aby ta chwila trwała wiecznie...
A co działo się przed rokiem, odbyłam jedną z najwspanialszych podróży w mioim życiu, a dokładniej spełaniałam swoje marzenia... 
Leciałam samolotem na podbój Irlandii!

30.11.2011
Mój pierwszy lot samolotem... Nie potrafię wyrazić tego co sie ze mną działo, szczęście, ciekawość, cała emanowałam radością jak nigdy dotąd. Pamiętam moment jak wsiadałm do samolotu na lotnisku w Goleniowie. Dumnie kroczyłam po tafli lotniska, zmagając się z wiatrem. Wchodzę po schodkach, pani podpisuje moją kartę pokładową, i szukam wolnych miejsc. Oczywiście przy oknie! Wkładam moją walizkę na miejsce. Ale w ręku ściskam aparat i telefon. Piszę sms do najbliższych mi osób "Już siedzę w samolocie". Wystartowaliśmy o 20:35. Ponoć tak byłam szczęśliwa że jak się śmiałam było mnie słychać w całym smolocie. Nie obchodziło mnie to co pomyślą o mnie inni. I to niesamowite uczucie przy startowaniu. Prawie wykrzyczałam "JA LATAM!" [osioł ze Shrecka]. Start. Było ciemno. Widziałam tylko małe punkty. Światła. Szczecin nocą z lotu ptaka wyglądał wspaniale! Będąc w samolocie myślałam nad jaką cześcią Europy teraz lecę. Zauważyłam kiedy wzlecieliśmy ponad ocean, pas świateł urwał się w jednym momencie i nastąpiła ciemność. Po jakimś czasie zauważyłam dużo świateł. Wielka Brytania. Potem znów czarna otchłań oceanu. A potem głos stewardesy, że mamy zapiąć pasy, zbliżamy sie do lądowania. Były turbulencje, inni otwarlki oczy z przerażenia. A ja tylko się śmiałam, byłam przekonana że nic się nie stanie, to było po prostu urozmaicenie lotu.
Po chwili ukazał się. Monumentalny, ogromny, pełen świateł, ludzkich uczuć i pragnień oraz spełniających się marzeń. Dublin. Ogromna plama złotego światła. Lądowanie, z tego co mówili było dość ostre, mi to nie przeszkadzało. Śmiałam się. Wylądowaliśmy. Ubieram się, zabieram swoje bagaże i wychodzę z samolotu. Na schodach powitała mnie fala zimnego morskiego powietrza. Gdy już stanęłam na tafli lotniska w Dublinie zaczęłam skakać z radości. Moja przygoda dopiero się zaczyna...

Lotnisko jest ogromne, na miejscu powitały nas rodziny które miały nas gościć. Gdy wyszliśmy po drugiej stronie lotniska powitała nas ulewa. I tak nie popsuło to mojego humoru. Wsiedliśmy do autobusu. Zapomniałam że w Irlandii obowiązuje ruch lewostronny, nawet nie wiecie jak mnie to wtedy rozbawiło! Dotarliśmy do centrum Dublina. Ciężko opisać co się ze mną działo. Mnóswto uśmiechniętych ludzi, wszędobylskie kolorowe świateła, ozdoby świąteczne i Iglica dublińska. Kawałek za nią ogromna choinka. Piękne kamienice, budynki i piętrowe autobusy! [żółte] Nie ukrywałam mojej radości. Poszliśmy z częścią chóru do małego hoteliku gdzie miała być zakwaterowana reszta chóru. Wąziutka kamienica. W środku recepcja, choinka, uśmiechnięty straszy pan, wygodna kanapa i lecące w tle świąteczne piosenki. To miasto ma duszę. Potem udaliśmy sie z naszą rodziną do domu. Jechaliśmy taksówką, kierowcą był Polak z okolic Poznania, nasz człowiek, również bardzo miły. Dojechaliśmy na miejsce, nasz domek mały, skromny. Połozyłąm się spać. Jutro czekać będzie na mnie mnóstwo przeżyć.

Szczecin...

I Dublin! 

Rozpisałam się przepraszam. Podziwiam każdego kto to przeczyta. I nie dodawałam tu emotek typu ♥, :), :D bo byłyby one po każdym zdaniu. Tydzień Irlandzki, ponieważ w ciągu tego tygodnia będę wspomniać Iralndię. Do natępnego posta! :)