Nienawidzę pożegnań

Chciałam być silna, i nie płakać ale nie dałam rady. Po prostu nie dałam. Na akademii jeszcze dałam radę chociaż łza kręciła mi się w oku jak śpiewał mój kolega z klasy. Rozdanie świadectw z paskiem i nagród. Dostałam książkę, świadectwo z paskiem rzecz jasna :D i statuetkę za wyniki w nauce. A na końcu poszliśmy do klas. I wtedy nie wytrzymałam. Jak wszyscy zaczęli się przytulać i żegnać to już nie dałam rady. Jak się rozstawaliśmy przed sekretariatem to ryczałam.  Będzie mi brakować tego wszystkiego, naprawdę. Przede wszystkim ludzi, chociaż z częścią z nich spotkam się za 2 miesiące lub za rok to i tak będzie mi ich cholernie brakować nie tylko ich ale wszystkich. Najmilej wspominam rajdy i kółko teatralne, naszych odpałów nigdy nie zapomnę, i tylu wspaniałych chwil ♥♥♥, gdybym chciała je zapisać to chyba napisałabym książkę a może nawet całą serię. Kurczę, znowu zaczynam płakać. I te "kłótnie" z nauczycielami i Esther na lekcjach i przerwach, nasze nieogarnięte wybuchy śmiechu i na kółku teatralnym nauka Quick-Step'a, walca i innych, komentowanie meczów na Euro i filmików Niekrytego (Maka Paka i Af af) gdy wybuchamy śmiechem i nikt nie wie o co chodzi :) Albo głupawki z powodu Koko Euro Spoko... I wycieczki klasowe, tego się nie zapomina. Może teraz niekoniecznie wiecie o co mi chodzi ale to są wydarzenia które pozostaną w mojej pamięci na długo a może i na zawsze. Jeden nauczyciel powiedział, że najlepsze jeszcze przed nami ale to mimo wszystko nie będzie to samo, nie będzie. Wiem że jestem dziwna mówiąc, będę tęsknić za szkołą ale dopiero teraz sobie to uświadomiłam ile wyniosę stamtąd wspomnień. Nawet jęli nikt ze szkoły tego nie przeczyta to i tak mówię wam DZIĘKUJĘ, DZIĘKUJĘ i jeszcze raz DZIĘKUJĘ. DZIĘKUJĘ za wszystko :* Bo nie wiem jak mam to inaczej wyrazić słowami. Kończę bo się kompletnie rozryczę, naprawdę, nie kłamię. 
Do zobaczenia i miłych wakacji :]

I piosenka która kojarzy mi się z ostatnimi i chyba najlepszymi miesiącami w gimnazjum

I love hugs. I hate goodbyes. True. ♥